¿Mal mes? ¿Mal año? ¿Mala puta vida entera?
Estoy hasta los putos huevos. Hasta los putos huevos de todo. De to-do.
Estoy hasta los putos huevos del puto trabajo, de los putos americanos, de su puta parafernalia y de sus putos mil mails que no sirven para nada y sólo te hacen perder el puto tiempo, porque no tienen ni puta idea de nada pero se creen los putos amos del mundo.
Estoy hasta los putos huevos de tener que pelearme cada puto día con Pau, que no sé qué coño le pasa pero que no para de tocar los putos cojones a todas las putas horas del día. Cada puta mañana, vestirlo, que me haga caso, que se mueva que se lave los dientes y que haga pipí es un puto drama; cada puta noche, que cene algo y se esté quieto y luego no lo vomite es un puto drama; cada puto fin de semana, que desayune, coma cene y duerma es el mismo puto drama; cada puta vez que lo baño lavarle la cabeza es también un puto drama; y cada vez que le corto las uñas de los pies es otro puto drama.
Y estoy hasta los putos huevos de tener que pasar una y otra vez por el mismo puto proceso por un puto hombre. Que ni duele menos ni es más fácil porque ya lleve mil ni porque el hombre se lo merezca una puta mierda. Y que me lo he pensado mejor, hombre. Que he cambido de idea. Que qué coño puto perdón ni ostias. Que qué coño no tengo nada que perdonarte.
Si me has engañado, me has mareado, me has hecho creer que sí, con tus putos actos y tus putas palabras, luego te has echado atrás, y sin siquiera tener los cojones de decirme nada, y luego te lo has repensado, y me has vuelto a hacer creer que sí, y le has dado media vuelta de tuerca que te ha durado lo que un puto suspiro, y luego te lo has vuelto a repensar, o peor, ni siquiera te has pensado ni repensado nada, te lo has pasado todo por el puto forro, y has vuelto a no tener cojones de decirme nada, y al final me has dejado ir tan pancho y tan tranquilamente, como quien suelta una colilla que quema, coño.
Pues por supuesto que puedo, y con toda la razón del mundo, pensarte, y hasta llamarte cabrón. Puto cabrón. Puto y embaucador y cobarde cabrón.
Que ya estoy hasta los putos cojones de mantener el temple y el equilibrio y la serenidad, coño. Que no. Que no, cojones. Que soy humana.
Y estoy hasta los putos huevos. Hasta los putos huevos de todo. De to-do.
Y no. No tengo la regla.
¿Está claro?


como el agua.
no sé qué decir, salvo mecagoenlahostiaputamierdadeloscojones.
y que se te pase pronto. ojalá.
muy bien por ti maite!
ánimo. siempre hay un final... y un principio... y un final... y un principio... y un final... ánimo
puta mierda, puta vida... que mejor calificativo darle a todo cuando estas hasta el puto culo de todo?
ciertamente las putas circunstancias de cada uno a veces merecen que emplees este ¿adjetivo? ¿calificativo? de esta manera...
por supuesto, y aunque no forme parte de lo que seria una vida sin tacos, me encanta este en particular.
un diez por cagarte en todo como lo haces, por que realmente a veces es lo unico que nos queda...
con respecto a pau... es el unico hombre de tu vida con el cual tienes que tener MUUUUCHA paciencia... por que es el unico que te satisfacera hasta la saciedad. leete mi post de "el pequeño corleone".
quiza solo lo entendi yo cuando lo escribi... quiza me entienda mas de una... madre...
besos y sigue asi, esa rabia NO CONTENIDA, creo que te beneficia, aunque se, y lo se, que es muy dura la caida en la la cotidianedad de volver a guardar las formas, es decir... ser educada otra vez...
un beso, y paciencia con pau... con lo demas, adelante. por que puedes.
Un desahogo viene de perlas siempre, si no.... Un abrazo.
Maite, seguimos en la eterna onda...en este caso en la misma puta onda. Porque tengo un puto día como el tuyo.
Cojones, hay que joderse con todos estos putos días de mierda!!!!
PD: hala, solidaridad al máximo, qué gusto!
Vaya vomitada. Mañana contesto, mejor.
Ánimo y un besote.
(poco más...)
Maite , "las malas palabras" son buenas para el desahogo, si lo seràn!!Un abrazo fuerte
Corcho, como está el patio!!!!!!!!!!!, y lo bien que te quedas después de haberte descargado, lástima que sea solo por un rato, por que después no nos engañemos siempre vuelven lo putos malos momentos, ale que yo también me luzco dando ánimos, pero RESISTIREMOS.
petonets
Hola Maite. Me encanta leerte, pero como voy escasa de tiempo... al final me quedo con las ganas de escribirte un comentario :( Pero hoy sí, hoy me solidarizo contigo (qué mal puto día, eh?) y te digo: 1. Éso de decir "palabrotas" funciona muy bien como método de desahogo (a mi me sale COLLONS!, y lo bueno - o malo! -es que mis babies se quedan con la palabrita :) 2. ¿Qué buscabas en ese hombre? ¿la felicidad?... Alguien escribió que la felicidad está en nosotros mismos, que todo lo que necesitamos está en nuestro interior, que tenemos la mala costumbre de buscar fuera lo que tenemos dentro... El día que descubramos que no necesitamos a la persona "X" o la cosa "Y", ése día será fantástico, y curiosamente, gozaremos mejor de los momentos que pasemos con X, y X se sentirá mejor con nosotros, más libre, sin presiones, más entregado, más auténtico... Ya sé que es fácil de decir y difícil de hacer, pero... Tú por ti misma ya podrías ser feliz.
Y con el Pau... respira hondo, tranquilízate, disfruta de su compañía, juega con él (y si no quiere desayunar... pués que no lo haga! Puede que al día siguiente se acuerde del hambre que pasó y se lo piense mejor :)
Un petonet para ti y para todos los que pululan por este blog que me encanta!
Yolanda
Puta Madre, así me gusta que te descargues. Estoy contigo.
un abrazo
nos regalas una sonrisita, baby???
besosssssss
Gracias, gracias a todos, Laluz, V, 2enemigo (sí hijo, la puta rueda no para nunca ;-), nuevaeva (lo leeré), davichof, Honey, calamarcilla, fiorella, supermami, Yolanda, brasileña, Lucía... gracias.
Lo siento, a mí soltar tacos me desahoga una barbaridad, y escribirlos más, el post me salió de retaíla, casi sin releerlo ni tocarle una coma; mis "putos" son como la válvula de una olla a presión. A veces me parece que no puedo más; pero siempre podemos, ¿verdad?
Bien, vulevo a ser (más o menos) la de siempre. La templada, la educada, sí, la mental y aprendiz de filósofa. Ya estallé, y vuelvo a tener capacidad de calentamiento :-)
Yolanda, me hiciste pensar. ¿Qué buscaba yo en ese hombre? Supongo que podré contestarlo más hondamente de aqui a un tiempo, pero nada que no haya buscado en otros. Sencillamente, una pareja. Una complicidad, un compartir, un estar bien juntos, un dialogar, un confiar, un poder apoyarse, un respetar, un sentirse especial en la vida del otro. No sé. Lo mismo que en un amigo/a, pero con más relevancia, atracción física y cosquillas en el estómago. ¿Una utopía? Tal vez. El caso es que no sentía que él buscase lo mismo, al menos en mí. De todas maneras, siempre digo que tal vez no sepa bien bien lo que quiero, pero sí que sé lo que NO quiero. Y, fundamentalmente, lo que no quiero es sentirme mal.
Y ya sé, ya sé todo eso de que todo está en nuestro interior... pero no es una cuestión de "necesitar" a otro; es cuestión de que, a veces, todo eso que está en nuestro interior y con lo que tanto disfrutamos se convierte en todavía mejor si lo compartimos con alguien. Sólo eso. Pero muchísimas gracias por tus palabras y por tus ánimos, Yolanda, de verdad.
En cuanto a Pau... como no me siga peleando para que coma, cualquier día se le sale una tibia por la piel...
Gracias a todo@s, y un besazo.
Lucía... por supuesto que sí, sólo hay que esperar a que asomen...!!
Pués me alegro de que mis comentarios te hagan pensar. A veces es positivo pararnos a meditar por qué reaccionamos o nos sentimos "así".
Supongo que buscamos lo que nos han enseñado "culturalmente" a buscar o a esperar. Pero lo que muchos no vemos tan claro es si éso es lo que verdaderamente nos satisfará a corto, medio y largo plazo (lo que dura una vida, no? :)
Y sí, sí, coincido contigo en que no es cuestión de "necesitar" a otro, sino de compartir con otro nuestro yo interior (y exterior también :) sin presionar, al ritmo que necesite cada uno, que no todos sentimos o vivimos las situaciones a la misma velocidad...
Maite, hoy se te ve muy bien :) Un petonet.
Bueno, a mí nadie me ha "enseñado o inculcado" nada, el otro día lo hablaba con un amigo. Incluso te diría que, en ese aspecto, mi estructura (o mejor dicho, "desestructura" :-) familiar hasta pueda ser poco inclinante. Simplemente, me sale así de manera natural. Termino por pensar que es una cuestión de esencias.
Tampoco pienso (tal vez sea un error) en si lo que "tengo" me satisfará a medio o largo plazo. No me sale; me planteo si me satisface AHORA, sin más. Yo no siento con la cabeza...
Y, finalmente, totalmente de acuerdo en eso de los "ritmos", no todos tenemos el mismo. Pero hay que saber distinguir cuándo es realmente una cuestión de ritmos y cuándo es otra cosa, el fondo. No es fácil, pero es importante, porque en el primer caso, vale (o puede valer) la pena esperar y tratar de adaptarse; en el segundo, no. Yo, concluí en este caso que no era una cuestión de ritmos. Y creo que no me equivoqué (no suelo ;-)
Vaya Yolanda, que me sigues haciendo pensar... qué bien me vas!! :-)
Un petonet también, guapa... y gracias...
PD. Se me ve bien..? Sí...? Ah, qué bien. Pues pa'lante. Sigo subiendo.
Hay algo mejor que putear y es escribir la puteada. Me encanta conocerte así, puteando! Yo siempre he pensado que quien no es capaz de putear, largar maldiciones y mandar todo a la putísima madre que lo parió, no me da nada de confianza. Y estoy convencida que la perfección no está en no desahogarse con putísimas palabras sino en hacerlo y que no te importe un putísimo ovario!!!! Un fuerte abrazo, Maite!
Jaja, Marta, tú sí que sabes... No sé cómo te lo haces, pero siempre me haces reír. Es verdad. No se puede fiar una de la gente que nunca larga. Porque si no se larga, se queda todo ahí dentro, y se pudre, y se contamina, y, y, y.... Hay que sacarlo. Yo, como no le puedo dar a un "punch" (se llama así?), pues digo muchas veces "puta". Y me cago en todo. Y me importa un carajo, por supuesto, si no no valdría. Y funciona!! Un abrazo fuerte también, tremedo gen. Que eres tremenda.
He començat pel post i cada cop se'm anaven arquejant més les celles i més obrint la boca. Quan anava per la meitat, em tenies preocupat, i quan he arribat al final, molt espontàneament, m'ha sortit un "qué collons, clar que si!". Després he anat als comentaris i amb els teus darrers ja m'he quedat més tranquil...
Cadascú es caga en tot a la seva manera. La teva és aquesta i punt (perdó i PUNTÍSSIM!, a veure qui és el xulo que et respira...! -Un es deu anar fent molt petit davant de semblant encabronament... ;))
En moments així a mi em surten uns "quelidonguinpelcul", uns "cagunlareputadorus" i uns "cagunsaputamare" força analgèsics!...van molt bé, sense perjudici de que els que estan al voltant mica en mica vagin reculant (cap problema)!
Tu ho has dit: "som humans" i aquestes coses de tant en tant passen, I NOMÉS FALTARIA!
Mira't el tema del desengany com un favor al cap i a la fi; dóna gràcies a que ell mateix ho hagi acabat pel seu propi peu, t'ha tret del damunt la feinada (mai agradable) d'haver de donar explicacions quan, més endavant, te'n haguéssis adonat que ell no feia per tu i t'haguessis començat a preguntar qué collons feies amb ell ...recorda que NO HAY MAL QUE POR BIEN NO VENGA.
Ànims i canya! Un petó molt fort guapa!
Jordi
PD: Diga'ls-hi als yankees, de part meva, quelsdonguinpelcul! ;)
Sí, ja, potser m'ha tret aquesta feinada... però me'n ha donat una altre!! I en això també és com en tot: quan un no ha de passar per algo, no sap el que s'ha estalviat; sap el que li costa passar per el que està passant... Però en fí, forma part del procés i de la vida. Es el que hi ha, i és el que hi ha. La única cosa que es pot fer és afrontar-ho, tenir paciència amb els mals moments, intentar posar-hi cap... i cagar-se en tot de tant en tant!! Serveix de poc per solucionar rès, però al menys s'allibera presió.
Un petó, macu. Em sembla que et vindré a veure tota sola. Sí, esclar. ¿I perquè no...??? ;-)
......y sí....
te dije en otro comentario que tú no escribias,que lo tuyo es lanzar perfumes...
y sigo pensando lo mismo...aunque sea un puto perfume,que coño....
hasta cuando dices tacos los dices bién dichos....y es que un buén taco , o dos , o diez,pueden dar fuerza al texto....pero lo dificil es que muchos tacos no le quiten fuerza a lo escrito.....y oye , lo consigues....tengo que añadirte a mi blog , yá mismo,pero yá........
Un abrazo de Tere a Maitechu............
Tere Marin
Jaja Tere, no sé si al texto le dan fuerza, pero a mí un montón...!! Decir tacos es el desfogue más grande que tengo, no sé porqué, me alivia una barbaridad... Y en este post queda claro que me alivié, sí. Me hace mucha gracia que me llames Maitechu; lo hace poca gente, y los que lo hacen son gente con quien me tengo mucho cariño. También me abrevian a Techu.
Un abrazo Tere, de Maitechu!